Een brief voor L.

Lieve L,

Het klinkt misschien stom, maar ik durf niet eens je naam op te schrijven. Stel je voor dat iemand deze brief te zien krijgt en weet dat ik hem heb geschreven. Dan weet diegene meteen wat ik echt voor je voel. Het is natuurlijk belachelijk dat ik me daar zorgen om maak, maar wat als je erachter komt dat ik al twee jaar stapelgek op je ben. En wat als je dan tegen me zegt dat het niet wederzijds is. Ik wil dat echt niet horen. Het is eigenlijk best gek, ik heb je nooit op die manier heb gezien. We waren gewoon onderdeel van dezelfde vriendengroep. Maar weet je nog die avond dat ik mezelf nogal klem had gezopen, vanwege een kerel van wie ik niet eens de naam meer weet? Je was zo ongelofelijk lief voor me. Vertelde me wat voor eikel hij wel niet was om me te laten gaan, je hield de haren uit mijn gezicht toen ik alles eruit gooide, je bracht me naar huis en zorgde ervoor dat ik op een normale manier in mijn bed terecht kwam. Dat was het moment dat ik wist: jij bent het. In een keer was je niet meer een van mijn beste vrienden, maar degene met wie ik oneindig wil daten, films wil kijken, waar ik tegenaan wil kruipen en naast wie ik ’s ochtends wakker wil worden. Na die ene avond ging alles verder zoals altijd, maar met een groot verschil: ik was smoorverliefd op je. Ik heb pogingen gedaan om het te negeren. Heb flink gedatet met andere mannen. Ik zit op Tinder, sta ingeschreven bij datingsites, maar bij elke match weet ik al: dit wordt het niet. Die match is namelijk iemand anders dan jij.

Elke keer dat we afspreken met onze vrienden, probeer ik toch een beetje op te vallen. Ik sta net wat langer voor de spiegel, zodat ik er net iets beter uitzie dan normaal. Je hebt waarschijnlijk nooit in de gaten gehad hoe vaak ik stiekem naar je kijk als je even niet oplet. Dat doe ik natuurlijk niet te vaak, want straks gaat het opvallen. Ik zou je natuurlijk de waarheid kunnen vertellen, maar ik durf het echt niet. Waarschijnlijk zeg je dan dat je mij niet leuk vind op die manier, dat je me alleen ziet als goede vriendin. En als dat zo is, dan zal het nooit meer hetzelfde zijn. Ik kan dan nooit meer hopen dat het iets zal worden. Nooit meer dromen over hoe geweldig het zou kunnen zijn. Ik blijf dus gewoon stiekem naar je kijken. Soms, heel soms, kijk je ook naar mij, blijven onze blikken even hangen en beeld ik me in dat jij mij ook leuk vindt. Vervolgens kom ik terug in de realiteit…

Terwijl ik deze brief schrijf, besef ik me hoe dom ik bezig ben. Moet ik me laten tegenhouden door angst? Angst is een slechte raadgever toch? Ik kan nog twee jaar stiekem naar je kijken, me extra optutten als ik weet dat jij er ook bent en hopen dat jij hetzelfde voelt. Maar wat is die hoop waard als ik geen zekerheid heb? Ik heb net allemaal redenen genoemd om niet eerlijk te zijn, maar misschien moet ik juist die ene reden noemen waarom ik wel eerlijk moet zijn. Wat als jij ook verliefd bent op mij, maar het ook niet durft te zeggen? Dan moeten we dat toch van elkaar weten? En als het nou niet wederzijds is, dan is het misschien maar beter dat ik die duidelijkheid krijg. Daarom besluit ik nu, terwijl ik schrijf, dat ik deze brief aan je ga geven. Ik krijg spontaan de zenuwen bij het idee alleen al, maar ik ga het gewoon doen!

Lieve Lars, deze brief is voor jou. Ik weet dat je verzot bent op sterke zwarte koffie. Zal ik anders een bakkie voor je zetten? (en dan bedoel ik dus alle dagen van het jaar😉)

Liefs,

Saar