Nummer achtentwintig

Sneeuw op Valentijnsdag… wie heeft dat bedacht? Ik ben al geen fan van Valentijnsdag en al helemaal niet in combinatie met die witte drap die ervoor zorgt dat ik nu naar mijn werk glibber in plaats van loop. Ellende! Daarnaast ben ik vanmorgen al plat gebombardeerd met appjes van vriendinnen. De ene had een bos rode rozen op de ontbijttafel aangetroffen, de ander had ontbijt op bed gekregen en de laatste is zelfs getrakteerd op een nachtje weg. Ik daarentegen crepeer vandaag in zelfmedelijden. Weet je waarom? Eén: ik ben vrijgezel. Twee: ik ben ongewild vrijgezel. Drie: ik heb er al alles aan gedaan om niet meer ongewild vrijgezel te zijn en niets werkt. Tinder, gratis datingsites, betaalde datingsites, speed date avonden, blind dates, koppelpogingen van vriendinnen. Ik heb me zelfs opgegeven voor First Dates en ben volledig afgegaan op de nationale televisie. Ik vraag me telkens weer af waarom het niet gewoon werkt. Het is niet zo dat ik extreem kieskeurig ben, ik heb geen rammelende eierstokken – ik weet niet eens of ik wel kinderen wil – en ik zie er echt niet verkeerd uit. Het enige wat ik wil is een leuke, lieve vent met wie ik heerlijk op de bank kan hangen. Gezellig een film kijken met z’n tweetjes en dan volledig het einde missen omdat we onwijs hete seks hebben. Dat dus. Die seks is voorlopig nog een wilde droom helaas. De laatste keer dat ik seks heb gehad was… Uhhh… Even goed nadenken hoor… Vorig jaar? Nee, nog wat langer geleden… Oh fuck it! Het was ergens in de Middeleeuwen. Ja ik weet het, ik ben sneu. Achteraf gezien had ik zo met mijn ex-collega het bed in moeten duiken. Ik vraag me nog steeds af hoe dat geweest zou zijn. Het had ongetwijfeld roddels opgeleverd, maar who cares? Ik ben een meid van deze tijd! Iedereen doet het met z’n collega, zo gek is dat niet. Inmiddels heeft wel iedereen in mijn omgeving een leuke partner en ben ik nog steeds uphappy single. Bizar hoe dat werkt hè. Aantrekkingskracht. Ik word zelden verliefd. Ik ben in principe de dumper. Behalve als ik sporadisch wel smoorverliefd ben. Dan word ik opeens gedumpt. Beginnen ze spontaan te zeuren over hete hangijzers en dat soort geneuzel. Ondertussen sta ik nog steeds kurkdroog.

Vanuit mijn tas hoor ik mijn telefoon piepen. Op de hoek van de straat haal ik mijn telefoon tevoorschijn en zie een appje van m’n zus. Met een blij ei hoofd staat ze op de foto met twee kaartjes in haar hand met daarbij de tekst: ‘Hij heeft tickets voor Coldplay gescoord!!❤️❤️❤️🥰🥰’. Ja, ook mijn zus is misselijkmakend In Love. Ik daarentegen heb het laatste jaar zo’n zevenentwintig potentiële huwelijkskandidaten verslonden en er is er geen eentje blijven hangen. Je zou zeggen dat het toch een keertje moet lukken. Op ieder potje past een dekseltje toch? Waarom is dat dekseltje dan zo verrekte lastig te vinden? Op zich zou Valentijnsdag de perfecte dag kunnen zijn om de perfecte kerel tegen het lijf te lopen. Ik geloof alleen niet in sprookjes en ook niet in romcoms. Dat idee kan ik dus op m’n buik schrijven. Ik stuur snel een hartjessmiley terug naar mijn zus en doe de telefoon terug in m’n tas. Vanuit het niets vallen er weer witte vlokjes uit de lucht. Ik zucht overdreven. Nog meer sneeuw… top. Ik maak aanstalten om de hoek om te lopen als er spontaan iemand nogal lomp tegen me aanbotst. De telefoon van de persoon valt op de grond.
‘Oh shit…,’ zegt hij zonder naar me te kijken en hij pakt gelijk zijn telefoon op. Hij checkt eerst of zijn telefoon nog heel is. ‘Met mij gaat alles verder prima hoor, fijn dat je het vraagt’, zeg ik geïrriteerd. Licht verbaasd kijkt hij op van zijn scherm. Ik kijk recht in twee groengrijze ogen.
‘Oh ja, sorry voor deze extreem lompe actie. Gaat het?’ vraagt hij.
Ik trek mijn rechterwenkbrauw op en zeg verder niets. Meteen stopt hij zijn telefoon in zijn jaszak en houdt verontschuldigend zijn armen in de lucht.
‘Sorry, echt. Maar ik heb tien seconden geleden een nieuw scherm op mijn telefoon laten zetten en nu ligt hij alweer op de grond. Normaal gesproken zou ik natuurlijk nooit mijn telefoon voorrang geven aan een bloedmooie vrouw.’
Ik zie in zijn ogen een onweerstaanbare glinstering ontstaan en mijn irritatie verdwijnt als sneeuw voor de zon. ‘Dat is echt een hele slechte pick-up line, dat snap je wel toch?’ zeg ik. Er ontstaat een brede glimlach op zijn gezicht. Hij neemt me uitgebreid op en ik voel me een tikkeltje week worden. Mijn hemel, dit is wel een hele leuke vent. Dit zou wel eens potentiële huwelijkskandidaat nummer achtentwintig kunnen zijn.
‘Kan ik nog iets goed doen?’ vraagt hij geamuseerd. ‘Iets om het ongemak van deze botsing te verzachten?’
Ik kan wel een aantal dingen bedenken wat hij zou kunnen doen. Hij blijft me maar aankijken met die groengrijze kijkers van hem. Ik lach charmant. Misschien dat deze Valentijnsdag toch nog mijn geluksdag wordt.