De perfecte Love Story

Volgens mij heeft ongeveer elke romantische komedie hetzelfde plot: jongen ontmoet meisje. Bij voorkeur in een boeken- of bloemenwinkel of ergens op het platteland. Kennelijk zijn dat de ultieme plekken om de perfecte man tegen te komen. Ik ben in talloze boekenwinkels geweest en drie keer raden… Ik ben daar nog nooit een leuke man tegen gekomen. In bloemenwinkels al helemaal niet. De enige mannen die daar komen zijn getrouwd of mama’s-kindjes. Waarom koopt een man anders bloemen? Het platteland kom ik niet vaak, maar ik vind Boer Zoekt Vrouw geen moer aan, dus ik denk dat dat ook mijn ding niet is. Maar goed, ze komen elkaar dus tegen op zo’n geweldige clichéplek en worden smoorverliefd. Dat gaat een tijdje goed en dan uit het niets gebeurt er iets onnozels waardoor alles in de soep loopt. Een paar voorbeelden:

1. Het meisje moet kiezen tussen haar carrière en hem. (Lijkt mij een simpele keuze. Als hij wil dat je kiest, kies je lekker voor je carrière meid. Hij is het niet waard!)
   
2. Ze ziet hem met een andere vrouw. (Misschien eerst even vragen of het niet gewoon zijn zusje is, want negen van de tien keer is het zijn zusje en is het allemaal een misverstand.)
   
3. Een ex komt uit het niets ineens opdagen. (Dat is toch juist handig. Als hij nog geïnteresseerd is in zijn ex, dan moet je hem sowieso niet willen. Je zou nooit bang moeten zijn voor iemand zijn ex. Het is niet voor niets zijn ex.)

Wat er ook voor iets onnozels is gebeurd, ze gaan in ieder geval tijdelijk uit elkaar. Gelukkig duurt dat nooit lang. Het misverstand wordt uit de wereld geholpen of iemand wordt vergeven voor één of andere domme fout. Dus niet getreurd, voor je het weet komen ze weer bij elkaar en leven ze nog lang en gelukkig. Bonuspunten als de gozer ook nog van adel blijkt te zijn!

In het echte leven gaat het overigens zelden zo. Misschien zelfs wel nooit. Ik heb het in ieder geval nog nooit meegemaakt. Ik ontmoette mijn vorige lange relatie via Tinder en dat was alles behalve romantisch. De eerste date nam hij me mee bowlen. Ik snap nog steeds niet waarom ik toen niet meteen ben weggelopen. Ik denk dat ik verblind was door zijn looks, want knap was hij wel. Helaas was hij ook middelmatig in bed. Ik hoopte dat ik hem nog wat kon leren op dat gebied, maar toen hij besloot om bij iemand anders in bed te kruipen, was het einde verhaal.

De jongen die ik daarna datete was ook alles behalve een prins op het witte paard. Wie wil er trouwens een prins? Ik snap die aantrekkingskracht niet. Ik bedoel, leuk hoor die jurken en tiara’s, maar verder lijkt het me een grote nachtmerrie. Stel je voor dat mensen dag en nacht geïnteresseerd zijn in jouw privéleven. Ik zou helemaal gek worden. Ik denk trouwens dat de roddelpers ook gek van mij zou worden. Ik ben namelijk nogal saai. Weinig scoops voor de voorpagina vrees ik. Maar goed, ik dwaal af. Waar was ik… Oh ja die gozer die geen prins op het witte paard was. We zaten net aan tafel voor onze derde date in een sjiek restaurant, toen hij zei dat ik niet meer hoefde te werken als we samen verder gingen. Toen ik zei dat ik gewoon wilde blijven werken, keek hij me raar aan. Hij vond het niet oké als een vrouw werkt. Volgens hem werkt een vrouw alleen als ze geen man heeft om voor haar te zorgen. Ik stikte nog net niet in mijn wijntje. Werkelijk alle alarmbellen gingen af en ik wist niet hoe snel ik weg moest komen. Ik hoef geen perfecte gozer, maar compleet wereldvreemd gaat me ook te ver.

Na die ervaring besloot ik een adempauze te nemen. Daarom heb ik vanavond gezellig met de meiden afgesproken bij een cocktailbar in het centrum. We gaan hier minstens een keer per maand heen met zijn vieren. Als ik de deur opentrek komt de muziek me al tegemoet. Ik ben te vroeg en de anderen zijn er nog niet. Ik ga aan de bar zitten, want alleen aan een tafeltje voelt een beetje te sneu.

‘Hi mag ik een Espresso Martini?’ vraag ik. Ondertussen kijk ik rond om te checken of ik de meiden niet over het hoofd heb gezien.

‘Dat mag, maar het is wel zo beleefd als je de barman aankijkt.’ 

‘Sorry,’ zeg ik half verontschuldigend, half geïrriteerd terwijl ik me naar hem omdraai. Twee helderblauwe ogen kijken me geamuseerd aan. Dit was niet degene die ik verwachte. Ik kende alle barmannen en vrouwen bij deze tent, maar hem had ik nog nooit gezien. Ik moest echt mijn best doen om niet te staren. Ik had zelden zo’n knappe man gezien.

‘Een Espresso Martini voor mevrouw.’ Hij zette het drankje voor me op de bar.

‘Thanks.’ Ik keek hem expres aan terwijl ik het zei. Hij zou me daar niet nog een keer op pakken. Daarnaast wilde ik nog een keer checken of zijn ogen echt zo blauw waren. Jup, dat waren ze.

‘Kijk je leert het al,’ zei hij met een knipoog. ‘Kom je hier vaker?’

Ik heb nog nooit zo gehoopt dat romantische komedies echt waar kunnen zijn, want dit lijkt me het perfecte begin van mijn love story.