De andere skilift

De volgende vakantie mag ik weer kiezen, hou ik mezelf voor. Ik zit eindelijk in de skilift, nadat ik vijftien minuten in de rij heb gestaan voor iets waar ik helemaal geen behoefte aan heb. Mijn vriend moest en zou dit jaar skiën. Als ik ergens een ontzettende hekel aan heb, is het wel alles wat te maken heeft met skiën. De kou, de glibberigheid, de hoogtes, die vieze, koude, natte, witte dingetjes die ze ook wel sneeuw noemen. En dan heb je nog die vreselijke skiliften. Wie heeft die bedacht! Alleen al de stress en ellende om zo’n ding in te komen. De grote skiliften gaan nog wel, maar dit is zo’n metaal gevaarte waar je met zijn tweeën naast elkaar zit. Het enige wat er op dit moment tussen mij en de eindeloze diepte zit, is een ijzeren balkje. En dan heb ik het nog niet eens gehad over de manier van erin en eruit komen. Sta je daar te wachten tot dat ding met een rotvaart naar je toe komt vliegen. Geen idee waarom, maar elke keer weer heb ik het gevoel dat het deze keer fout gaat. Dat ik uitglij, dat ik een ski verlies of nog erger: dat ik uitglij, mijn jas aan de hoek blijft haken en ik meegesleept wordt het ravijn in. Niet dat dat ook maar ooit is gebeurd, maar elke keer gaat het weer door mijn hoofd. Als ik skiën dan nog heel leuk vond oké, maar ook dat vind ik een verschrikking. Ik begrijp oprecht niet waarom mensen het leuk vinden om in zo’n krakkemikkig liftje naar boven te gaan, om vervolgens in een rotgang naar beneden de glijden op twee smalle latjes. En als je dan eindelijk beneden bent, kun je het hele riedeltje opnieuw beginnen. Mijn vriend is het tegenovergestelde. Hij is helemaal idolaat van wintersport.

‘Kijk schat hoe mooi het uitzicht is.’

Ik haal mijn blik van mijn handen die vastgeklemd zitten om de ijzeren balk en kijk in de richting die hij op wijst. Ik word gelijk duizelig. We zitten veel te hoog en ik voel me alles behalve op mijn gemak.

‘Gaat het?’ vraagt hij.

Ik kan me niet meer inhouden. ‘Nee, het gaat niet!’

‘Wat is er?’

‘Wat is er?! Ik zit in een apparaat dat in de jaren tachtig al verboden had moeten worden, op een ongezonde afstand van de grond om naar de top van een berg te gaan, om me daar vervolgens vanaf te storten met gevaar voor eigen leven.’

‘Maar buiten dat gaat het goed,’ zegt hij met een lach op zijn gezicht. Het liefst sla ik die er af, maar dan moet ik de balk loslaten en dat durf ik niet.

‘Het komt wel goed schatje.’ Ik voel zijn hand op mijn schouder. Ik word iets rustiger, maar kijk hem toch geïrriteerd aan. Het is zijn schuld dat we hier zitten. We hadden nu ook op een prachtig strand kunnen zitten met een cocktail maar nee, meneer moest zo nodig de kou opzoeken. In plaats van een cocktail kan ik vanavond aan de schnaps. Niet te zuipen die handel en dan hebben we het nog niet eens gehad over die vreselijke muziek die ze draaien. Ik hoorde pas iemand zeggen dat de après ski het enige leuke is aan wintersport. Zelfs dat vind ik verschrikkelijk. De drank is niet te zuipen en de muziek is niet om aan te horen. De teksten van die nummers zijn echt geschreven door eencelligen. Gisteren hoorde ik een nummer met de tekst: Wie heißt die Mutter von Niki Lauda? Mama Laudaaa. Dat kan je toch niet geschreven hebben als je meer dan één levende hersencel hebt. En Anton mag van mij ook lekker in Tirol blijven, als hij mij maar met rust laat. Ik weet het nu echt zeker: dit is de laatste keer dat ik op skivakantie ben gegaan. De volgende keer gaat hij maar met zijn vrienden. Dan doe ik een stedentripje in Italië. Daar kun je tenminste goed eten en is de wijn ook daadwerkelijk te drinken. Ondertussen is mijn vriend een heel verhaal aan het houden over hoe fantastisch het hier is, maar ik hoor hem nauwelijks. Ik wil maar een ding en dat is naar huis. Eindelijk komt het eindstation in zicht. De opluchting komt naar boven, totdat ik me realiseer dat ik er ook nog uit moet. De stress is gelijk in volle glorie aanwezig. Wat als mijn ski losschiet. Wat als ik blijf haken, wat als ik val…