Liefde in het park

Al vijftig jaar sta ik hier dag in, dag uit in het park. Elke dag zitten hier mensen. Jonge verliefde stelletjes die niet van elkaar af kunnen blijven, kleine kinderen die lachend rondrennen en de eendjes achterna zitten, jongeren die skatend langs vliegen, oudere koppels die hier een rondje komen wandelen als het mooi weer is. Ik heb het allemaal gezien. Maar er is een koppel dat me altijd is bijgebleven. Frits en Sarah. Al vanaf de opening van het park komen ze hier. Bijna elke zondag maken ze een rondje door het park. Ik weet nog goed de eerste dag dat Sarah hier voor de eerste keer kwam zitten. Ze was net eenentwintig jaar geworden en het was de dag na de opening. De zon scheen volop, het was een prachtige lentedag. Ze liep een tijdje rond in het park voordat ze plaatsnam. Ze deed haar jurk recht en sloeg een been over de andere. Vervolgens schoof ze haar zonnebril voor haar ogen en keek rond. Haar blonde haren bewogen speels in de wind. Frits kon zijn ogen niet van haar afhouden en zo begon het allemaal.
‘Goedemiddag,’ zei Frits ietwat verlegen.
Sarah glimlachte terug. ‘Goedemiddag.’
‘Mag ik naast je plaatsnemen?’ Hij wees naar de plek naast haar.
Ze knikte en bloosde een beetje.
Frits ging naast haar zitten. Dichtbij genoeg om te laten merken dat hij graag met haar wilde praten, maar ver genoeg om de keuze aan haar te laten.
‘Mooi geworden hier hè,’ zei hij wat ongemakkelijk.
‘Zeker,’ antwoordde ze zacht.
Verder zeiden ze niets tegen elkaar die dag, maar Frits kwam daarna elke dag langslopen om te kijken of ze er was. Op de vijfde dag was het zover. Hij wilde net naar huis gaan, toen ze aan kwam lopen. Ze had haar haar netjes opgestoken en ze droeg een boek onder haar arm. In een rechte lijn liep ze naar de plek waar ze elkaar als eerste hadden gesproken. Ze ging zitten en sloeg haar boek open. Nog voordat ze de eerste regel kon lezen, stond Frits bij haar.
‘Dat is toevallig,’ zei hij.
Natuurlijk was het niet toevallig. Er was zelden iets zo gepland geweest als dit, maar ze had niets door. Ze keek op van haar boek en glimlachte naar hem. ‘Er is plek genoeg.’ Ze knikte naar de lege plek naast haar.
‘Ik ben Frits.’ Hij stak zijn hand uit nadat hij was gaan zitten.
Ze staarde er even naar voordat ze besloot zijn hand te schudden. ‘Sarah.’
‘Leuk je te ontmoeten Sarah. Mooie naam, voor een mooie dame.’
En daar was het, het moment dat ze verliefd werden. Week in week uit ontmoeten ze elkaar op deze plek in het park. Na een paar maanden haalde Frits een zakmes tevoorschijn. Sarah keek er verbaasd naar, maar had al snel door wat Frits van plan was. Hij kraste met het mesje een hartje in het hout en zette er F+S in. Een permanente markering van hun plekje. Ik was hun plekje, het bankje in het park waar ze elkaar voor het eerst hadden ontmoet. Hij vroeg haar hier ten huwelijk en op hun trouwdag maakten ze hier hun trouwfoto’s. Toen ze kinderen kregen, kwamen ze hier zitten terwijl ze toekeken hoe hun kinderen in het grasveldje hiertegenover speelden. En toen hun kinderen groot werden, kwamen ze hier alsnog samen. Soms lazen ze een boek, soms praatten ze gezellig met elkaar en andere keren keken ze toe hoe de mensen voorbij liepen. Vaak sloeg Frits een arm om Sarah haar schouders en dan liet zij haar hoofd op zijn schouder zakken. De laatste jaren kwamen ze vaak met hun kleinkinderen. Zij speelden dan, net als hun kinderen vroeger, in het veldje. Frits en Sarah keken altijd met een glimlach toe. Ze hadden een mooi leven samen.

Gisteren was Frits voor het eerst in bijna vijftig jaar alleen. Het was een druiligere herfstdag. Hij had een bosje witte rozen bij zich. Dat waren Sarahs lievelingsbloemen. Hij legde ze naast zich neer, op de plek waar Sarah altijd zat. Er stonden tranen in zijn ogen. Hij bleef een tijdje stil zitten en staarde voor zich uit. Voordat hij opstond, legde hij zijn hand nog een keer op het hartje dat hij zoveel jaren geleden in het hout had gekrast. Zijn hart zou hier altijd bij mij blijven, maar ze zouden hier nooit meer samen zitten. Op hun lievelingsbankje. Ik ging hen missen.